Our blog

Soms begin ik toch te twijfelen aan de intelligentie van onze border collie. Hij voelt wel feilloos aan wanneer we aanstalten maken om ergens heen te gaan. Hij pikt de kleine signalen op, zelfs al bijna voor we enige echte actie ondernemen zoals het aantrekken van een jas. En dan verdwijnt Django stiekem met de staart tussen de poten naar zijn slaapkussen in de berging. Alsof hij denkt daar onzichtbaar te worden voor ons. Heel raar want hij vindt wandelen heerlijk. Ergens weten we wel waarom hij dat gedrag stelt want een enkele keer betekent ‘klaarmaken’ dat hij mee moet in de auto en daar heeft hij een diepgewortelde aversie voor. Toen hij een puppy was werd hij namelijk misselijk van autorijden. Maar het merendeel van de keren betekent ‘klaarmaken’ echter gewoon in de buurt gaan wandelen, niks geen autorijden. Hij lijkt te denken dat wanneer hij zich maar blijft verstoppen, het op een dag wel zal lukken om onvindbaar te worden. Zijn gedrag doet me denken aan een van mijn favoriete quotes “Krankzinnigheid is altijd maar opnieuw hetzelfde doen en toch een ander resultaat verwachten”

Wij mensen zijn daar ook geweldig goed in. Op de een of de andere manier denken we dat we als we maar meer en harder ons best doen het uiteindelijk wel zal lukken, zelfs al krijgen we telkens hetzelfde resultaat. Je ziet het zowel op individueel als op collectief en maatschappelijk vlak.  Een voorbeeld dat me onmiddellijk te binnen schiet is hoe we omgaan met belonen en straffen voor zogenaamd goed en fout gedrag. Het basisidee is dat fout gedrag moet worden bestraft zodat de mens die het stelt zijn of haar leven zal beteren en anderen afgeschrikt zullen worden. Je zou denken dat na al die eeuwen van opsluiten en bestraffen de criminaliteit de wereld zou uit zijn. Niets is minder waar natuurlijk. En ons antwoord zijn meer en grotere gevangenissen bouwen. Hetzelfde zie je gebeuren in opvoeding, het schoolsysteem, maar ook in onze bedrijven, organisaties en ons maatschappelijk en politiek systeem.

Moeten we niet onze manier van denken in vraag stellen dat die problemen veroorzaakt? Einstein zei het zo “We kunnen een probleem niet oplossen met de denkwijze die het heeft veroorzaakt”. Dit soort vragen houdt me dezer dagen nogal bezig. Een antwoord heb ik er nog niet op.

Wat ik wel weet is dat ik mijn website helemaal aan het herdenken ben. Om beter te reflecteren waarmee ik tegenwoordig bezig ben en wat ik allemaal te bieden heb. Binnenkort hoor je hier meer over. Dat wil ook wel zeggen dat ik mijn creativiteit hier meer op zal loslaten en dat er wellicht minder Inspiratie over blijft om hier te delen met jou. Misschien beslis ik zelfs om mijn schrijfsels in deze vorm helemaal te vervangen door iets anders?

Tot gauw!

Anne cutout

Onze vakantie was halfweg toen het gesjirp van krekels – mijn ringtone – de stilte van de bergen verstoorde. Het was mijn schoonzus en buurvrouw – een van de weinigen die ik als ‘favoriet’ had geprogrammeerd in mijn smartphone zodat zij me kon bellen tijdens die vier weken. Ze bracht het onfortuinlijke nieuws dat er die nacht bij ons was ingebroken. De achterdeur was uit zijn slot gelicht en te zien aan het rommelspoor dat de inbrekers achterlieten bij het rondsnuffelen waren ze vrij snel naar de bovenverdieping getogen. Dat is blijkbaar de plaats waarvan de meesten onder ons aannemen dat hun waardevolle spullen het veiligst zijn!

Nu hebben – sorry ‘hadden’ – wij één ding dat er bijzonder waardevol uitzag aan de buitenkant: een brandkast. Wij vonden dat we hem goed verstopt hadden achterin een kleerkast met wat koffers en rommel ervoor om hem aan het oog te onttrekken. Ze moeten ‘bingo’ geroepen hebben toen ze hem ontdekten. Zonder nog verder te zoeken moeten ze toen het zware metalen ding de trap hebben afgezeuld. Ik had hun beteuterde gezichten willen zien bij het openbreken van de kast. Behalve wat documenten en een klein restje ponden en dollars zat er immers niets in dat ze direct te gelde konden maken. Geen dure juwelen, geen goudstukken of dikke pakketjes euros.

Het toeval (!) wil dat ik op het moment dat mijn schoonzus belde net het boek ‘Een Nieuwe Aarde’ van Eckhart Tolle aan het herlezen was en je zult het niet geloven, net het hoofdstuk over ‘Identificatie met dingen’. Hij schrijft op een bepaald ogenblik naar aanleiding van een gelijkaardig verhaal “Zal diegene die jij bent minder waard worden door het verlies?”

Dat heeft me wel wat aan het denken gezet. Door het feit dat de dieven geen spullen met emotionele of andere waarde meenamen, voel ik me weinig of niet van mijn stuk gebracht door het hele gebeuren, voel ik niet dat er mij iets fundamenteels is ontnomen. Maar hoe zou ik reageren als dat wel zo was? En wat indien er mij veel fundamentelere dingen werden ontnomen?

Ik denk daarbij direct aan al die mensen in oorlogsgebieden, aan de vluchtelingen, aan de vreselijke concentratiekampen van vroeger en nu. Het verhaal van de joodse pianiste Alice Sommer-Herz komt me voor de geest. Ondanks de gruwel die ze meemaakte, ondanks dat haar alles werd ontnomen is ze toch in staat geweest om diep vanbinnen vrij te blijven. Om “A Garden of Eden in Hell” te vinden’ zoals de gelijknamige roman over haar leven. En zo zijn er nog veel verhalen over buitengewone mensen. Of zijn het gewone mensen die in staat zijn om ‘buiten-gewone’ dingen te doen? Je onthechten van het materiële en van wat je als jouw bezit en jouw recht beschouwt is inderdaad niet iets wat we gewoon zijn.

Ik vermoed niet dat de dieven onthecht reageerden toen ze onze brandkast openbraken. Het feit dat dit soort feiten continu gepleegd worden is het levende bewijs van onze verknochtheid aan bezit. Maar ik ben optimistisch, ik blijf de hoop koesteren dat achter de wolken de zon schijnt.

Anne cutout

Ik moet jullie misschien al meteen ontgoochelen, deze titel slaat niet op mijn vrijwillig communicatie-isolement van de voorbije maand (zie mijn vorige Inspiratie) maar op de vakantie-ervaring met onze trouwe viervoeter.

Hij doet ons van de ene verbazing in de andere vallen, die hond van ons. De eerste twee weken van onze vakantie is het alsof hij al heel zijn tweejarige leven bergflanken heeft beklommen. Met zijn rode hondenrugzakje zie je hem moeiteloos omhoog en dan weer omlaag rennen langs rotsige steile paadjes. Zelfs snelstromende bergriviertjes vormen geen enkel obstakel voor Django. Hij springt behendig van de ene rotsblok naar de ander en waadt onverschrokken door kleine stroomversnellingen. Maar hij ontpopt zich pas echt tot een liefhebber van de grote hoogtes wanneer er sneeuwveldjes moeten worden doorkruist. Vol enthousiasme stort hij zich op de bevroren eeuwige sneeuw, weldadig wellicht voor zijn verhitte pootjes. En dan, ‘le moment suprême’, een bergdier dat zijn jagersinstinct op volle toeren doet draaien, de marmot. Bespeurt hij een van die bevergrote knaagdieren, vaak al voor ze hevig fluitend alarm slaan, dan snelt hij als een pijl uit een boog weg in de richting van zijn prooi. Het is alsof die extra twee kilo hondenvoer in zijn rugzakje niets wegen. Je houdt je hart vast wanneer je die rode vlek met een enorme vaart kleiner ziet worden en dan ergens achter een rots ziet verdwijnen. Gelukkig zijn de marmotten de ware koningen van de Pyreneeën en kon Django er nooit een verschalken.

De tweede verrassing van de vakantie kwam de laatste week, toen we nog een week in de Cévennes doorbrachten aan de oevers van de Gardon. Django was tot nu toe nooit te bewegen geweest om te zwemmen. Hij kon er wel van genieten om tot aan zijn borst in het verkoelende water te staan en snelstromende rivieren oversteken leek hem geen angst in te boezemen zolang hij vaste voet – euh poot – had. En plots gebeurde het, mijnheer begon uit eigen beweging te zwemmen. Eerst nog wat aarzelend maar na een paar dagen is dit geëvolueerd tot een ware liefhebberij, hij peddelt lustig rond, zoals een zeehondje met zijn kopje net boven het wateroppervlak, soms happend naar luchtbellen of toegeworpen stokjes. Ten bewijze van bijgevoegd beeldmateriaal.

Van beide nieuwe ervaringen en omgevingen lijkt hij met volle teugen te genieten, niet geplaagd door gepieker over mogelijke gevaren of bedreigingen of aannames over ‘wat als’, of ‘zie ik er wel goed uit met dat rode rugzakje?’. Gewoon ten volle in het moment levend zoals dieren dat kunnen. Dat veel meer ‘in het moment’ zijn is wat het afkicken van de sociale media en communicatietechnologie me brachten deze vakantie (belofte maakt schuld!).

Ik heb het gevoel meer niet-gefragmenteerde tijd met mezelf te hebben doorgebracht en het was me niet onaangenaam. Op de klassieke ‘dode’ momenten nam ik niet mijn smartphone ter hand om updates op email of sociale media te checken. Ik las soms een boek maar veelal was ik gewoon aanwezig met wat en wie er was op dat moment op die plaats.

Ik ervaarde ook plots de goesting om wat ik zag te tekenen, bergen en rotsformaties, de volumes van een bergdorpje, de pittoreske schouwen op het dak van het gebouwtje onder ons terras. Ik kocht een schetsboek en potloden en nam een bijna vergeten draad weer op (in mijn ‘jongere jaren’ tekende en schilderde ik veel). Wat een weldaad wat het oog ziet te proberen vatten in lijnen en volumes. Wat meer was, het interesseerde me niet echt meer om – zoals vroeger – een perfect gelijkend of esthetisch ogend beeld te creëren. Gewoon het kijken, genieten en de lijnen op papier zetten was zo ongelooflijk ontspannend. Een heel andere manier van doen en zijn tegelijkertijd. Ik deed iets wat ik vroeger ook al vaak deed – en wat ik vaak gefrustreerd opgaf omdat het ‘niet goed genoeg’ was – maar het voelde helemaal anders omdat ikzelf er heel anders bij was. Onbekommerd over een resultaat bereiken of indruk te maken met mijn kunde. Gewoon helemaal in het moment zijn zoals onze hond in het water, niet meer en niet minder. Wat een gelukzaligheid.

Tot de volgende keer met een heel ander, maar ook leerrijk verhaal van tijdens onze vakantie.

Anne cutout

Een heel aantal onder ons hebben nog de tijd gekend toen email, gsm’s en sociale media er niet waren. Het is nog niet eens zo gek lang geleden en tegelijk kunnen we het ons al niet meer voorstellen hoe dat was. Het is zo’n vanzelfsprekend en bijna dwingend ingrediënt van ons dagelijks leven geworden.

Stel dat dit plots verdwijnt? Ik neem aan dat er gigantisch veel bandbreedte zou vrijkomen in mijn hoofd, om het in telecommunicatietermen te zeggen. En wat zou ik daar dan allemaal niet mee kunnen doen?

Ik ben met veel plezier de Chinese vrijwilliger voor dit ‘Wat als’ experiment. Tussen 14 juli en 15 augustus breng ik het ten uitvoer. Locatie voor dit onderzoek zijn eerst de Spaanse Pyreneeën en daarna de Franse Cévennes.

Ik houd rekening met serieuze afkickverschijnselen. Wanneer ik terugkom uit dit zelfgekozen communicatie-isolement breng ik verslag uit, beloofd!

Tot dan en geniet van je eigen vakantie.

Anne cutout

Dit is een quote die me op het lijf is geschreven. Ik vind mijn actiegerichtheid zo normaal dat ik dat talent niet meer opmerk. Ik heb anderen nodig om me erop te wijzen dat dit echt typisch voor mij is. Ik vind het heerlijk wanneer ik ergens kan invliegen en kan zien hoe het dan vooruit gaat, vorm krijgt en afgewerkt wordt.

Langdradige losse eindjes zijn niet aan mij besteed. Ik word er rusteloos en moedeloos van wanneer iets te lang onafgewerkt blijft. Of wanneer een toestand van deconstructie te lang aansleept. Ik schreef er in april over in Lost in deconstruction.

Ondertussen is de toestand van de tuin het levende resultaat van mijn actiegerichtheid – ik kan gerust zeggen ‘onze’ actiegerichtheid want mijn man lijdt aan ditzelfde kenmerk. We vliegen er graag samen in!

Ik merk ook altijd dat het wordingsproces zelf meer informatie geeft over hoe verder te gaan met iets. Het is dus vaak kwestie van de eerste stap te zetten wanneer je ergens naar verlangt. Eenmaal die gezet is, volgt de rest als vanzelf, bijna moeiteloos. Of zoals Goethe schreef “Als je iets wil realiseren of droomt te kunnen doen, begin eraan. Durf bezit genialiteit, kracht en magie”. Ik kan die gevleugelde woorden alleen maar bevestigen.

Tot volgende keer!

Anne cutout